چرا یک خانه به ظاهر ساده، با طراحی تادائو آندو، می تواند 200 میلیون دلار قیمت داشته باشد؟
وقتی حرف از خانه های فوق لوکس می‌شود، معمولا به یاد تزیینات و تجملات می‌افتیم؛ متراژ بیشتر، سنگ گران تر، جزئیات بیشتر و امکاناتی که از دور هم قیمت خانه را فریاد می زنند.
اما خانه های تادائو آندو یک تناقض جالب دارند، گاهی هرچه قیمت بالاتر می رود، خانه ساده تر به نظر می رسد. نمونه اش خانه ای در مالیبو است که آندو طراحی کرده؛ خانه ای حدود ۳۰ هزار فوت مربعی که در سال ۲۰۲۳ با قیمت ۲۰۰ میلیون دلار به Beyoncé و Jay-Z فروخته شد و در آن زمان رکورد گران ترین فروش خانه در کالیفرنیا را ثبت کرد.
قیمت اولیه خانه هم ۲۹۵ میلیون دلار بود. اما چرا کسی برای خانه ای که بخش بزرگی از زبان معماری اش بتن، شیشه، هندسه، نور و فضای خالی است، چنین پولی می‌دهد؟ شاید چون اینجا دیگر فقط با یک «خانه» طرف نیستیم؛ بلکه با یک اثر هنری قابل سکونت رو برو هستیم. تادائو آندو، معمار خودآموخته ژاپنی و برنده جایزه پریتزکر، بتن را فقط به عنوان مصالح نمی بیند.
در معماری او، بتن با نور، آب و طبیعت ترکیب می‌شود تا سایه، حرکت، سکوت و فضایی برای تجربه شخصی بسازد و شاید همین‌جا تعریف «لوکس» تغییر می‌کند. جذابیت آندو تا حدی در کمیابی، سادگی و دست نیافتنی بودن آثارش است؛ جایی که خود سادگی می‌تواند به یک کالای لوکس تبدیل شود. چون در بالاترین سطح ثروت، شاید مسئله دیگر این نباشد که چقدر بیشتر می‌توانی داشته باشی؛ بلکه این باشد که چیزی داشته باشی که کمتر کسی بتواند تجربه اش کند، یک فضای کاملا شخصی، یک منظره که برای خودت قاب شده، نوری که در ساعت مشخصی از روز وارد فضا می‌شود، سکوت و حریم خصوصی.
در این نگاه، خانه آندو فقط یک خانه ۲۰۰ میلیون دلاری نیست؛ یک اثر هنری قابل سکونت است؛ چیزی که ارزشش فقط در آنچه می بینیم نیست، بلکه در چیزی است که در آن تجربه می کنیم و شاید این یکی از عجیب ترین تناقض های معماری لوکس باشد، وقتی تقریبا هر چیزی را می توانی بخری، چیزی که واقعا ارزشمند می‌شود؛ «کمیاب تر بودن» است، حتی اگر آن کمیابی، فقط یک فضای خالی، یک دیوار بتنی و نوری باشد که برای چند دقیقه روی زمین می‌افتد.
گردآورنده: تورج بقایی اسکویی
